گیاه دارویی آنیسون Pimpinella anisum

آنیسون ( اَنیسون، بادیان رومی)

 

Pimpinella anisum

Anise

Apiaceae (Umbelliferae)

 

 

معرفی و گیاهشناسی
آنیسون یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی شناخته شده توسط انسان است که در اکثر منابع از آن یاد شده است. آنیسون گیاهی است علفی و یکساله از خانواده ی چتریان ، با ارتفاع 30 تا 70 سانتی متر که گل های سفید رنگ آن به صورت گل آذین چتر مرکب دیده می شوند. میوه اش فندقه ای است با 5 خط طولی که به رنگ های سبز تیره تا قهوه ای روشن دیده می شود.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش
آنیسون بومی نواحی مدیترانه است و در کشورمان در نواحی شمال غربی و جنوب غربی به صورت خودرو یافت می شود. آنیسون به هوای گرم و نور آفتاب کافی نیازمند است و اسیدیته ی خاک مناسب برای این گیاه 5/6 تا 2/7 ذکر شده است.

 

کاشت، داشت و برداشت
تکثیر این گیاه توسط بذر صورت می گیرد و بدین منظور معمولا جوی و پشته هایی با فاصله ی 30 سانتی متر در مزرعه ایجاد می نمایند و بذور را با فاصله ی 3 سانتی متر و در عمق 2 سانتی متری کشت می کنند.
مبارزه با علف های هرز در اوایل رشد این گیاه دارای اهمیت فراوانی است زیرا این گیاه دارای رشد بطئی می باشد. آنیسون از مرحله ی ساقه دهی تا گل دهی دارای نیاز آبی بالایی است و این موضوع بایستی در برنامه ی آبیاری مزرعه مورد توجه قرار گیرد.
زمانی که بذر ها به رنگ قهوه ای درآمدند و هنوز بطور کامل خشک نشده اند، بهترین زمان برای برداشت این گیاه است زیرا تاخیر در برداشت بذور سبب ریزش آنها می گردد. نحوه ی براشت به این صورت است که پیکر رویشی گیاه را از نزدیکی گل آذین ها قطع می کنند و پس از مدت زمان کوتاهی که آنها خشک شدند با خرمن کوب و ... بذور را از شاخه ها جدا می کنند. میزان عملکرد محصول بین 400 تا 1000 کیلوگرم در هکتار می باشد که با توجه به رعایت مسائل زراعی و شرایط اقلیمی و ... متفاوت می باشد.

فرآوری
بذور این گیاه دارای ترکیباتی چون اسانس، صمغ، ترکیبات قندی و روغن می باشد. اسانس آنیسون که دارای اهمیت فوق العاده ای در صنایع دارویی می باشد بوسیله ی تقطیر بذور (میوه ها) با بخار آب حاصل می گردد و دارای رنگ زرد روشن است. مهمترین اجزای اسانی آنیسون عبارتند از: آنتول (80 تا 90 درصد)، استراگول، متیل کاویکول، انیس آلدئید، سیمن، اسید انیسیک و ...

خواص درمانی و کاربرد
مهمترین خواص درمانی میوه ها (بذور) آنیسون عبارتند از: افزایش دهنده ی شیر مادران (به علت داشتن ترکیبات استروژنی)، کمک کننده به هضم غذا، ضدنفخ، ضد انگل، درمان سرماخوردگی، رفع بوی بد دهان و ... . اسانس این گیاه در ترکیب تعدادی از داروهای موجود در داروخانه ها وجود دارد.
احتیاطات مصرف: مصرف این گیاه در دوران بارداری منع شده است و اسانس این گیاه نباید مورد مصرف کودکان قرار گیرد.
نحوه ی مصرف: 5/0 تا یک گرم بذر به صورت دمکرده تهیه می شود که سه مرتبه در طول روز مصرف می گردد.

و ادامه دارد ...

تصاویر این گیاه

مقالات علمی انگلیسی در مورد این گیاه

مقالات علمی فارسی در مورد این گیاه

 

گیاه دارویی افسنطین Artemisia absinthium

افسنطین (افسنتین)

Artemisia absinthium

Worm wood – Mugwort

Asteraceae

 

 

معرفی و گیاهشناسی
یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی شناخته شده در جهان است که در اکثر آثار دانشمندان قدیم نام آن آمده است. افسنطین گیاهی است چندساله و علفی از خانواده ی کاسنی (مرکبان) با ارتفاع 50 تا 100 سانتی متر که دارای برگ ها و ساقه های نقره ای رنگی می باشد. گلچه های زبانه ای و لوله ای شکل در این گیاه به فرم گل آذین کاپیتول (کلاپرک) دیده می شوند. میوه اش فندقه ای به رنگ قهوه ای روشن می باشد که تصویر آن در پائین آمده است.

نیازهای اکولوژیکی و پراکنش
افسنطین بومی مناطق معتدل آسیا و اروپا است و در کشورمان بطور وحشی در استان های مازندران، گیلان، اردبیل، آذربایجان و ... یافت می شود. افسنطین گیاهی حساس به سرما، مقاوم به خشکی و کم آبی است که در شرایط نور فراوان بخوبی رشد می نماید. این گیاه در خاک های سنگین جهت تولید زراعی کشت می گردد.

کاشت، داشت و برداشت
افسنطین به دو صورت کلی تکثیر می گردد: الف) بوسیله ی بذر به صورت کشت غیرمستقیم  ب) بوسیله ی تقسیم بوته در اوایل بهار
در تکثیر با بذر معمولا بذور را در اوایل بهار در خزانه هوای آزاد کشت می نمایند و نشاهای حاصله را در پائیز به زمین اصلی منتقل می نمایند. تقسیم بوته شامل تقسیم گیاهان 3 تا 4 ساله به 10 تا 15 گیاه کوچک می گردد که در زمین اصلی کشت خواهند شد.
برداشت شامل قطع گیاهان از ارتفاع 40 سانتی متری زمین می باشد که معمولا در زمان گل دهی گیاه این عمل انجام می گردد. در سال اول یک مرتبه و در سال دوم دو تا سه مرتبه قادر به برداشت خواهیم بود و عملکرد محصول خشک شده 700 تا 1000 کیلوگرم در هکتار ذکر شده است.

فرآوری
برگ ها و سرشاخه های این گیاه دارای ترکیباتی چون اسانس، مواد تلخ (آبسینتین و آستابسین)، ویتامین های ب و ث و ... می باشند. اسانس این گیاه از تقطیر برگ ها و اندام های خشک گیاه با بخار آب بدست می آید و دارای ترکیباتی چون تویون، تویول، کادی نن و ... است.

خواص درمانی و کاربرد
عمده ترین خواص درمانی این گیاه که در پزشکی سنتی و نوین مطرح می باشد عبارتند از: ضد کرم (نام انگلیسی این گیاه  Worm woodبیانگر این خاصیت است)، اشتها آور و کمک کننده به هضم غذا، تنظیم کننده ی قاعده گی در زنان و ضدعفونی کننده. در ضمن این گیاه در ترکیب برخی از داروهای فرموله شده وجود دارد. از این گیاه برای درمان نیش زدگی برخی حشرات و حتی به منظور حشره کش استفاده می شود.
نحوه ی مصرف: 5/0 تا 2 گرم گیاه خشک شده به صورت دمکرده در روز.
احتیاطات مصرف: مصرف این گیاه در دوران بارداری و شیردهی ممنوع اعلام شده است. مصرف زیاد و یا طولانی مدت آن سبب نوعی اعتیاد (به دلیل وجود ترکیب تویون) و باعث بروز بیماری های عصبی و مسمومیت در انسان می گردد.

و ادامه دارد ...

تصاویر این گیاه

مقالات علمی انگلیسی در مورد این گیاه

مقالات علمی فارسی در مورد این گیاه

 

یک نکته: برخی از دوستان گلایه کرده اند که به دلیل بزرگ بودن تصاویر موجود در وبلاگ، این تصاویر بخوبی دیده نمی شوند و گاها بصورت ناقص مشاهده می شوند. من به لحاظ حفظ کیفیت تصاویر و موضوع آموزشی بودن آنها قصد کوچک نمودن این تصاویر را ندارم و توصیه های زیر می تواند کارگشای این موضوع باشد: ۱- مواقعی که سرعت اینترنت تان کم است از باز کردن چندین صفحه خودداری کنید که دلیل اصلی این مشکل همین قضیه است.  ۲- هنگامی که تصاویر در حال نمایان شدن هستند بر روی آنها کلیک راست کنید و گزینه ی show picture  را انتخاب نمایید که بسیار موثر است البته اگر چندین بار انجام شود. ۳- تا وقتی که وبلاگ به طور کامل بالا نیامده است از کلیک کردن روی لینک های وبلاگ خودداری کنید که مانع دانلود عکس ها می شود. و ...

اگه شما در مورد حل این مشکل بنده رو راهنمایی کنید ممنون میشم. در نظرات این مطلب منتظرتان هستم.

یا حق

گیاه دارویی سنبل الطیب Valeriana officinalis

سنبل الطیب

Valeriana officinalis

Valerian

Valerianaceae

معرفی و گیاهشناسی
سنبل الطیب یکی از گیاهان دارویی منتخب سازمان بهداشت جهانی است و نام آن از کلمه ی لاتین Valare گرفته شده که به معنای سلامتی می باشد و نشان دهنده ی خاصیت شفابخشی این گیاه است. گیاهی است علفی و چندساله، با ارتفاع 50 تا 150 سانتی متر، دارای ساقه ای توخالی و استوانه ای شکل، برگهای آن منقسم به 7 تا 11 برگچه هستند که به صورت متقابل بر روی ساقه دیده می شوند. گل هایش به رنگ سفید یا صورتی می باشند که به صورت گل آذین دیهیم دیده می شوند. میوه اش فندقه ای تخم مرغی شکل است و بذرها در این گیاه دارای پاپوس هایی هستند که سبب سهولت انتشار آنها می شوند. وزن هزار دانه اش 5/0 تا 6/0 گرم است. به دلیل بوی خاص ریشه اش که سبب جلب توجه گربه ها می شود به علف گربه هم معروف است.

پراکنش و نیازهای اکولوژیکی
سنبل الطیب در مناطق معتدل و مرطوب اروپا و آسیا می روید و در کشورمان در مناطق شمال غربی و اطراف اصفهان به صورت خودرو دیده می شود. سنبل الطیب گیاهی است که به هوای معتدل و رطوبت فراوان در طول رویش نیاز دارد. این گیاه خاک های دارای زهکش مناسب را می پسندد.

کاشت، داشت و برداشت
در ابتدا، آماده سازی زمین با یک شخم نسبتا عمیق صورت می گیرد. تکثیر سنبل الطیب به دو شیوه ی کلی انجام می شود: الف) از طریق بذر که اهمیت بیشتری دارد.  ب) از طریق رویشی (تقسیم بوته)
تکثیر سنبل الطیب معمولا از طریق بذر و به صورت غیرمستقیم (ابتدا کشت بذور در خزانه و سپس انتقال آنها به زمین اصلی) انجام می شود. در این شیوه بذور در اواسط تابستان در خزانه ی هوای آزاد با فاصله ی 15 تا 20 سانتی متر کشت می شوند. عمق کاشت بذور بایستی بسیار کم باشد زیرا بذرهای سنبل الطیب برای جوانه زنی به نور نیاز دارند. نشاها در اواخر شهریورماه که دارای 15 سانتیمتر ارتفاع هستند به زمین اصلی منتقل می شوند و در پشته هایی با فاصله ی 50 سانتی متر و با فاصله ی 25 سانتیمتر از یکدیگر کشت می گردند.
در طول فصل رویش خاک دادن پای بوته ها در صورت مشاهده ی خروج ریشه ها از زیر خاک، دادن مقداری کود ازته به صورت سرک و مبارزه با علف های هرز بسیار اهمیت دارد.
برداشت شامل جمع آوری ریشه های گیاهان دوساله در پائیز یا زمستان می شود. این عمل پس از یک آبیاری سبک و با استفاده از بیل یا ماشین های برداشت سیب زمینی صورت می گیرد. عملکرد ریشه خشک 5/1 تا 5/2 تن در هکتار می باشد.

فرآوری
ریشه ی سنبل الطیب دارای اسانسی است که اهمیت فوق العاده ای در صنایع دارویی دارد. مهمترین اجزای اسانس سنبل الطیب عبارتند از: والرون، آلفا پینن، بتا پینن، اسید ایزو والرنیک و ... . به دلیل وجود اسید ایزو والرنیک و بوی تند این ترکیب در ریشه ها، گربه ها به سوی این گیاه جلب می شوند.

 

خواص درمانی و کاربرد
ریشه و ریزوم های سنبل الطیب دارای خاصیت آرامبخش، ضد افسردگی، مقوی اعصاب و ضد بی خوابی هستند. داروهای فرموله شده از این گیاه که در داروخانه های کشور موجود هستند عبارتند از: پودر آلتیب، قطره ی آنتی میگرن، شربت والریک و کپسول والرین که همگی دارای اثر آرامبخشی و تقویت کننده ی سیستم عصبی هستند.

نحوه ی مصرف: مقدار یک گرم از ریشه ی تمیز شده ی این گیاه به صورت دم کرده به تعداد سه مرتبه در طول شبانه روز

احتیاطات مصرف: مصرف مقادیر زیاد این گیاه سبب سردرد و تپش قلب می گردد.

 

و ادامه دارد ...

تصاویر این گیاه

مقالات علمی انگلیسی در مورد این گیاه

مقالات علمی فارسی در مورد این گیاه
 

گیاه دارویی گالگا Galega officinalis

گالگا (علف شیر آور)

Galega officinalis

Goat's Rue - Geitenkruid

Fabaceae - Papilioaceae

 

معرفی و گیاهشناسی
یکی از گیاهان دارویی معروف در اروپا و آمریکا است که در کشورمان نیز بطور نسبتا وسیع در استان های شمالی کشت می شود. نام علمی این گیاه از دو کلمه ی Gala به معنای شیر و Ageiin به معنای تولید حاصل شده است که جمعا به معنای تولید کننده ی شیر می باشد. گیاهی است علفی و چندساله از تیره ی بقولات که ارتفاع آن به 100 سانتی متر می رسد. برگ هایش به فرم مرکب شانه ای فرد هستند که به صورت متناوب بر روی ساقه قرار می گیرند. گل ها به صورت گل آذین خوشه به رنگ بنفش مایل به ارغوانی در انتهای ساقه ها قرار می گیرند. میوه اش از نوع نیام می باشد که دارای 2 تا 4 سانتی متر طول و به رنگ قهوه ای دیده می شود. میوه دارای تعدادی دانه به رنگ قهوه ای کم رنگ می باشد.

پراکنش و نیازهای اکولوژیکی
منشا اصلی گالگا مشخص نیست ولی در مرکز، جنوب و غرب اروپا گسترش فراوانی دارد. در کشورمان این گیاه بطور تقریبا وسیع در استان گلستان و ... کشت می گردد. گالگا به خاک هایی دارای بافت متوسط و عمیق و دارای رطوبت مناسب نیازمند است و خاک های دارای بافت سنگین و بدون زهکش را نمی پسندد.

کاشت، داشت و برداشت
در ابتدای کار، عمل آماده سازی زمین (شامل شخم عمیق برای شکستن لایه های سخت اعماق خاک جهت افزایش زهکش خاک، افزودن کودهای فسفره و پتاسه در صورت کمبود این عناصر در خاک، افزودن کود دامی پوسیده و ...) دارای اهمیت فراوانی است. عملیات آماده سازی در فصل پائیز صورت می گیرد. در اوایل فروردین ماه تسطیح خاک و ایجاد شیار هایی با فاصله ی 25 تا 30 سانتی متر صورت می گیرد که بذور را با فاصله ی 25 سانتی متر بر روی این پشته ها کشت می کنیم. میزان بذر مورد نیاز برای یک هکتار زمین 30 تا 35 کیلوگرم است. بذور از دمای 5 درجه شروع به جوانه زنی می کنند.
عملیت داشت شامل مبارزه با علف های هرز داخل جوی ها و پشته ها و افزودن 50 کیلوگرم در هکتار ازت در سال اول رویش به صورت سرک می باشد. این گیاه دارای سیستم تثبیت ازت در ریشه هایش است و نیاز کمی به کود های ازته دارد ولی افزودن 60 کیلوگرم در هکتار فسفر و 300 کیلوگرم در هکتار پتاس در هر سال باعث افزایش چشمگیر عملکرد می شود.
برداشت در مرحله ی گل دهی کامل صورت می گیرد و پیکر رویشی این گیاه از ارتفاع 40 سانتی متری با داس یا ماشین برداشت قطع می گردد. در سال اول یک بار می توانیم برداشت را انجام دهیم ولی از سال دوم به بعد 2 تا 3 بار میتوانیم برداشت داشته باشیم. مقدار عملکرد رویشی بسته به شرایط اقلیمی، خصوصیات خاک و ... متفاوت است ولی بطور متوسط در سال اول 2 تا 4 تن در هکتار و از سال دوم به بعد 4 تا 8 تن در هکتار می توانیم برداشت نمائیم. خشک کردن پیکره ی رویشی در سایه و یا در خشک کن های الکتریکی در دمای کمتر از 50 درجه صورت می گیرد و از هر 5 تا 6 کیلوگرم اندام تازه، یک کیلوگرم اندام خشک حاصل می گردد.

 

فرآوری
پیکر رویشی (برگ ها و سرشاخه های گلدار) دارای اهمیت دارویی هستند و معمولا به صورت خشک شده در طب سنتی کاربرد دارند و دارای ترکیباتی مانند تانن، فلاونوئید، ساپونین و مواد موثری چون گوانیدین، گالگین و هیدروکسی گالگین می باشند.

خواص درمانی و کاربرد
پیکر رویشی این گیاه سبب افزایش تولید شیر و کاهش قند خون می گردد. این گیاه از قدیم به علف شیر آور معروف بوده و کاربرد فراوانی در طب سنتی دارد.

نحوه ی مصرف: به منظور افزایش شیر در مادران، دمکرده ی یک قاشق چای خوری از گیاه خشک شده در یک لیوان آب توصیه می شود و برای اثر کاهش دهنده ی قند خون، همین مقدار را به صورت جوشانده توصیه می کنند.
احتیاطات مصرف: هیچ موردی اشاره نشده است.

و ادامه دارد ...

تصاویر این گیاه

مقالات علمی انگلیسی در مورد این گیاه